آنها می خواهند جمله «خدا پدر قبلی ها را بیامرزد!» بر سر زبان ها بیفتد/

آنها می خواهند جمله «خدا پدر قبلی ها را بیامرزد!» بر سر زبان ها بیفتد/ نمایش فیلم های مجوزدار حق مردم است

کیوان کثیریان

مساله اصلی سینمای ایران، این روزها شده است اکران شدن یا نشدن دو، سه فیلم. اصلایکی از مشکلات عمده مملکت همین است، وگرنه چرا مجلس و وکلای ملت باید به ماجرا ورود کنند؟ چرا باید راه به راه وزیر و معاونش را احضار کنند؟ انگار نه انگار که قانون همین مملکت، مسوولیت تصمیم گیری درباره اجازه اکران شدن یا نشدن یک فیلم را به عهده وزارت ارشاد گذاشته است و انگار نه انگار که این وزارت ارشاد متعلق به همین نظام است. و انگار نه انگار که اصل تفکیک قوا بر پیشانی اصول قانون اساسی نشسته و دخالت مجلس در امور اجرایی، این اصل را به کلی مخدوش می کند.

به نظر می رسد دوستان نگران، به شدت و با تمام قوا روی بخش فرهنگ متمرکز شده اند تا از روزنه های این حوزه آسیب پذیر وارد شوند و مقابله با دولت را عملیاتی کنند: حوزه یی که توسط مدیریت پیشین به عجیب ترین و مخرب ترین وجه اداره شد. آسیب های عظیم سوءمدیریت در این حوزه تا سال ها ادامه خواهد داشت و جالب آنکه همان مدیران برکنار شده چنان ژست حق به جانب به خود می گیرند و از کارنامه درخشان شان حرف می زنند که انگار نه انگار مردم و هنرمندان چیزی به نام حافظه هم دارند و کارنامه آنان را هم به خوبی به خاطر سپرده اند. در این میان نقش مخرب یک سایت سینمایی را نباید از نظر دور داشت. سایتی که توسط مدیران سینمایی گذشته اداره و راهبری می شود و به شدت تلاش می کند با تحریک نمایندگان مجلس و برخی از شخصیت ها و مسوولان دیگر، فضای فرهنگی را هر روز غبارآلودتر از روز پیش کند و اجازه فعالیت مفید به تیم مدیریت سینمایی دولت ندهد. آن نمایندگان هم با پوشش نقش نظارتی مجلس، به ریزترین مباحث اجرایی ورود می کنند و درباره اکران شدن یا نشدن یک فیلم تصمیم می گیرند.

البته برکسی پوشیده نیست که شکست خوردگان انتخابات 92 که قدرت اجرایی را از دست داده اند، هم قسم شده اند تا اجازه سازندگی و اصلاح نسبی امور مملکت را به دولت یازدهم ندهند، چرا که افزایش رضایتمندی مردم از این دولت به معنای اثبات سوء مدیریت ها در دوره گذشته است و همین، رویای بازگشت آنان به قدرت اجرایی را به تاخیر می اندازد و بالعکس به گمان شان افزایش نارضایتی عمومی موجب می شود جمله مشهور «خدا پدر قبلی ها را بیامرزد!» بر سر زبان ها بیفتد و احتمال بازگشت طیف شکست خورده در انتخابات قبلی به قدرت اجرایی، افزایش یابد.

با تمرکز دولت روی مساله اقتصاد و همچنین سیاست خارجی و حمایت بزرگان نظام از عملکرد دولت در این عرصه ها، این طیف، حوزه فرهنگ را به عنوان پاشنه آشیل دولت تشخیص دادند و حرکات ایذایی خود را در این حوزه متمرکز کردند. عجیب آنکه رفع مشکلات عدیده مردم در اقتصاد و آسیب های اجتماعی نیاز جدی به اهتمام مجلس دارد ولی حواس مجلس به «عصبانی نیستم» جمع شده است. آمار طلاق و اعتیاد سر به آسمان می زند ولی «قصه ها» برای نمایندگان اولویت دارد. فلان مسوول دولت قبل که هر روز پرونده تازه یی از فساد و اختلاس هایش رو می شود صاف صاف راه می رود اما نمایندگان چوب استیضاح وزیر علوم و فرهنگ را بلند می کنند.

معلوم نیست چرا نقش نظارتی مجلس در جهت سامان دادن به امور جاری و حیاتی مردم فعال نمی شود. اساسا فراموش می شود که مردم رای به تغییر داده اند و فراموش می شود که تفکر غالب در هشت ساله اخیر را نپسندیده اند و به آن رای نداده اند. فراموش می شود که دولت فعلی با خواست و رای مردم انتخاب شده و رییس جمهوری بر سر کار است که با رای اکثریت مردم ایران برای مدیریت امور کشور انتخاب شده است. سینما برای مخالفان دولت یازدهم یک بهانه بیش نیست. دوستانی که به عمرشان سه فیلم هم ندیده اند، حالامدعی کارشناسی در این حوزه شده اند و می خواهند از محمل های قانونی برای نقض حق مدیریت دولت بر امور اجرایی و نهایتا تضعیف آن استفاده کنند. عقب نشینی دولت در هر یک از امور مورد بحث، خیانت به رای مردم است. حتی با استیضاح وزیر ارشاد هم دولت حق عقب نشستن از اصولش را ندارد. اعطای مجوز به فیلم هایی که دولت تشخیص داده باید نمایش داده شوند حق دولت و طبعا حق ملت است و هیچکس حق تضییع حق ملت را ندارد. سینما حالاسنگ محکی شده برای عیارسنجی شجاعت دولت و ارزیابی میزان پایبندی به وعده های انتخاباتی و وفاداری دولت به خواست ها و مطالبات به حق ملت.

این یادداشت در صفحه آخر روزنامه اعتماد 14 آبان 93 به چاپ رسیده است. لینک

/ 0 نظر / 43 بازدید