هفت فيلم‌ در يك نگاه

شام آخر


«شام آخر» سومين فيلم از دوره جديد فيلم‌سازي فريدون جيراني (پس از قرمز و آب و آتش) نشان از آن دارد كه جيراني سبك ويژه‌اي براي فيلم‌سازي‌اش انتخاب كرده است.
انتخاب داستان‌هاي پر كشش اجتماعي و مبتني بر روابط عاشقانه زن و مرد به همراه بهره‌گيري از تمامي فاكتورهاي جذب مخاطب از ويژگي‌هاي فيلم‌هاي اخير جيراني است.گرچه او در اين راه به مرز فيلم فارسي بسيار نزديك شده است.

خانه‌اي روي آب


«خانه‌اي روي آب» يكي ديگر از حكايت‌هاي شخصي بهمن فرمان‌آرا است.
فيلم، مجموعه‌اي از دل مشغولي‌هاي پراكنده فرمان‌آراست كه در كنار هم تصويري سياه، يأس آلود، فاسد و فقير از جامعه كنوني ارايه مي‌دهند.
در فيلم هيچ آدم مثبتي(جز كودك حافظ قرآن) وجود ندارد.داستانك‌ها, بي‌آن‌كه با حلقه اتصالي به يكديگر متصل شوند, همچون جزيره‌هايي منفرد كنار هم جمع شده‌اند. فصل نهايي, همچون وصله‌اي ناجور به فيلم چسبانده شده و معلوم نيست قرار بوده چه مشكلي جز مشكل مميزي را براي فيلم حل كند. (که البته همين فصل نهايي باعث توقيف فيلم شد!!)

كاغذ بي‌خط


«كاغذ بي‌خط», پس از ده سال پاي تقوايي را به سينما باز كرد.فيلم يكدستي كه به يك خانواده و روابط دروني آن مي‌پردازد و به همين بهانه به جايگاه و نقش هر يك از اعضا در خانواده نقب مي‌‌زند. گرچه انتظارها از تقوايي فراتر از اين بود.
در اين فيلم دو اتفاق ويژه هم افتاده است؛ نخست آن كه خسرو شكيبايي براي نخستين بار پس از «هامون»، از كليشه هميشگي خود فاصله گرفته و بي آن كه عصبي باشد و دائم دست‌ها را تكان دهد و با صدايش ور برود، يك بازي آرام و راحت ارايه داده است.
و دوم آن كه براي نخستين بار خانم هديه تهراني، شوهر و بچه‌ها را با هم دارد، در حال طلاق گرفتن يا ازدواج كردن نيست، پسران جوان را شيداي خود نكرده، ظرف مي‌شويد و جارو مي كند و... گرچه همچنان چهره يخي و سرد خود را حفظ كرده، ولي به هرحال مبارك است!

ارتفاع پست


«ارتفاع پست»، اولين فيلم غير جنگي حاتمي‌كيا پس از سال‌هاست، اما اين بدان معني نيست كه خون و خشونت و اسلحه حضور نداشته باشد.
در «ارتفاع پست» كه فيلمي پر كشش و جذاب از كار درآمده است، بازي‌هاي خوب به همراه فيلم‌برداري دشوار و در محوطه داخلي يك هواپيماي كوچك با بيش از ۲۰ بازيگر از نقاط برجسته فيلم به حساب مي‌آيند.
حاتمي‌كيا با «ارتفاع پست» براي دومين بار پس از آژانس شيشه‌اي يك فيلم با پوسته ظاهري گروگان‌گيري ساخته است.
او اين بار از آدم‌هايي مي‌گويد كه براي فرار از معضلات اجتماعي و اقتصادي، ديگر نمي‌خواهند در ايران بمانند و ريشه‌هايشان در ايران عمق چنداني ندارد.

.

نان و عشق و موتور هزار


« نان و عشق و موتور هزار»، از معدود فيلم‌هاي امسال است كه مي‌تواند يادمان بياورد يكي از مهم‌ترين وجوه سينما وجه سرگرم سازي است.
يك فيلم صميمي و روراست كه مي‌خواهد داستاني را روايت كند، سرگرم كند و لبخندي هم بر لب بنشاند. اصلاً قرار نيست دنيا را عوض كند يا بشريت را نجات دهد.
داوودي با اين فيلم همانطور که انتظار مي رفت در گيشه نيز موفقيت شاياني كسب كرد.


قارچ سمي


«قارچ سمي»، فيلمي بسيار آشفته و متشتت است. دل مشغولي‌هاي پراكنده و از هم گسيخته ملاقلي پور در «قارچ سمي» به شكلي سر گيجه‌آور كنار هم چيده شده‌اند، بي آن كه منطق مشخصي بر رويدادها و روابط حكم‌فرما باشد.
آدم‌هاي ملاقلي‌پور ديگر ريشه و هويت ندارند. ساخته يك ذهن درهم ريخته و خشن‌اند و از همين‌رو به هيچ عنوان باورپذير نيستند. خشونت و بكوب بكوب در اين فيلم به حدي غيرقابل تحمل رسيده، همه سر همديگر فرياد مي‌كشند و دايماً وسايل خانه و اداره را مي‌شكنند.
شخصيت‌هاي ملاقلي پور ديگر حرفي براي گفتن ندارند، درست مثل خود ملاقلي پور! جمشيد هاشم‌پور ديگر دارد در نقش يك رزمنده كه حالا درگير عواقب جنگ و بي‌مهري‌هاي جامعه به بچه‌هاي جنگ شده، كليشه مي‌شود. (هيوا، سفر به فردا و قارچ سمي) همچنين رويا تيموريان درنقش زن ميان‌سالي كه چند بچه دارد؛ ولي شوهرش او را دوست ندارد و دل به دختران جوان مي‌بازد. (تيك، مرد باراني، قارچ سمي)

نگين


«نگين» يك فيلم «آرنولدي» است، منتها قهرمان شكست‌ناپذيرش يك زن است، زني هفت تير به دست، در خيابان‌هاي تهران در جست و جوي دختر فراري‌اش به تعقيب و گريز مي‌پردازد.
اصغر هاشمي به بهانه نقب زدن به علل و عوامل پديده فرار دختران، قصد داشتهيك فيلم گيشه‌اي تمام عيار بسازد (که البته در اين راه شکست سختی خورد). راستي مهناز افشار هم ثابت كرد به اندازه «شور عشق» بازيگر بدي نيست!

/ 0 نظر / 4 بازدید