تپش قلب سینمای ایران و فراز و فرودهای تند

تپش قلب سینمای ایران  و فراز و فرودهای تند

کیوان کثیریان . منتقد سینما
ایران در شرایطی به حیات یکصدوچندساله خود ادامه می‌دهد که همواره نمودار تپش قلبش با فرازوفرودهایی تند مواجه بوده است.
 در معدود زمان‌هایی توانسته شاداب‌تر و سبکبال‌تر تا ارتفاع محدودی پرواز کند و در غالب اوقات دست‌وپا بسته داخل استخر آب تقلا کرده تا نفسی بگیرد و خفه نشود.  اما هرچه که بوده توانسته با هر جان‌کندنی مقاومت کند و زنده بماند. همه می‌دانند که سینما چه گوهر گرانبهایی است و چه قدرت نفوذ و چه جذابیتی دارد. به همین خاطر همیشه سینما موردتوجه مخصوص دولت‌ها بوده. این توجه البته بسیار بیش از آنکه به سود سینما تمام شود، به آن لطمات بزرگی وارد کرده است. سینمای ایران در طول حیاتش مشکل کم نداشته ولی شاید بتوان چندمانع عمده بر سر راه اعتلا و پیشرفت آن شمرد. سانسور و ممیزی سلیقه‌ای و بی‌ضابطه یکی از بزرگ‌ترین مشکلات سینما در همه دوران‌هاست.
هرگز و در هیچ دوره‌ای معیارهای ممیزی شفاف و روشن نبوده. این مستقیما ریشه در بی‌اعتمادی دولت‌ها نسبت به هنرمند دارد. طبعا نتیجه کار به خودسانسوری یا کناره‌گیری هنرمند می‌انجامد که هردو از آسیب‌های جدی به پیکره فرهنگ و سینمای ایرانی است.
سوءمدیریت همواره و همواره از مشکلات سینما بوده. این مشکل در چهار،پنج‌سال گذشته به اوج رسید و به تقابل جدی میان سینماگران و دولت منجر شد.
 برخوردهای ناشیانه با هنرمندان و تصمیم‌های غلط مدیریتی همواره به سینما تحمیل شده و ضربات کاری وارد کرده است. همیشه‌خدا هم عمر مدیریت مدیران کوتاه بوده و تا چشم بر هم می‌زنند، زمان وداع است و با رفتنشان مدیر بعدی می‌خواهد چرخ را دوباره اختراع کند.
از تبعات همین مدیریت‌های نادرست، برپاکردن سفره‌های ویژه‌خواری برای دوست و آشناست که به‌وفور در دولت قبل قابل اشاره است. مشکلات بی‌حد برای جذب سرمایه، فرمول نامشخص اکران در ایران، رابطه‌بازی و بازی‌ندادن نهادهای صنفی در تصمیم‌گیری‌های مهم از دیگر مشکلات سال های اخیر و البته پیش‌روی سینمای ایران است.
لینک در روزنامه شرق 22 شهریور 92

/ 0 نظر / 20 بازدید