شب متروپل یا شب کیمیایی؟ / یادداشتی در روزنامه اعتماد

شب متروپل یا شب کیمیایی؟
کیوان کثیریان
 
از قدیم گفته اند: یا مکن با پیلبانان دوستی/ یا بنا کن خانه ای درخورد پیل
حالاحکایت شب موسیقی فیلم های کیمیایی است. یک شب عجیب و غریب و به غایت ناهماهنگ که نمی دانم چطور به اظهار رضایت کیمیایی روی سن ختم شد.
برنامه با یک ساعت تاخیر شروع شد اما دریغ از یک توضیح یا عذرخواهی کوچک. ٢٠ دقیقه از شروع کنسرت گذشته بود و هنوز نورهای سالن روشن بود و تردد در سالن جریان داشت و همهمه حضار قطع نمی شد. درطول کنسرت، تبلت ها و موبایل ها آزادانه در حال عکاسی و فیلمبرداری بودند و گاه دید پشت سری ها را کور می کردند و خبری هم از راهنمایان سالن وزارت کشور نبود.
طراحی صحنه با نورهای نقطه ای درخشان باعث می شد تقریبا چهره اکثر نوازندگان ضدنور باشد و دیده نشود. هیچ بروشوری برای کنسرت طراحی نشده بود و باید برای دانستن نام فیلمی که قطعه اش نواخته می شود- و غالبا قطعه مشهوری هم نیست- دست به دامان حدس و گمان می شدی. همین نبود بروشور موجب شده بود همهمه تا پایان کنسرت ادامه داشته باشد و همه از نفر بغل دستی نام قطعات یا نوازندگان را بپرسند و البته سراغ قطعات مشهورتر را بگیرند!
 پارت اول کنسرت با وجود تاخیر یک ساعته، تنها نیم ساعت طول کشید و درمیان حیرت حاضران، ٢٠ دقیقه آنتراکت اعلام شد و ارکستر، صحنه را ترک کرد! معمولابرای کنسرت موسیقی فیلم، همزمان تصاویری از آن فیلم نیز پخش می شود تا هم لحظات فیلم تداعی شود و هم فضا حس و حال و رنگ و رویی بگیرد. پرده ای بالای سر گروه دیده می شد اما خبری از تصویر نبود. همه اینها به کنار، محتوای کنسرت اساسا پاسخگوی نام برنامه نبود. فکرش را بکنید: شب موسیقی فیلم های کیمیایی برای نخستین بار برگزار می شود و نه تنها خبری از مهم ترین موسیقی فیلم های پیش از انقلاب او نیست بلکه از موسیقی های شاخص فیلم های پس از انقلابش نیز نشانی نمی شود دید! اینکه اسفندیار منفردزاده که موسیقی تمام ١٠ فیلم کوتاه و بلند پیش از انقلاب کیمیایی را ساخته، به هردلیل اجازه اجرای آنها را نداده به کنار و اینکه گروه به احترام او از اجرای آن قطعات خودداری کردند هم قابل تقدیر، اما سوال اینجاست که آیا اگر کیمیایی و برگزار کنندگان، پیش از اعلام عمومی خبر کنسرت، از منفردزاده اجازه می گرفتند، آیا او بازهم چنین واکنشی نشان می داد؟ گذشته از اینها غیبت موسیقی فیلم های مهم پس از انقلاب کیمیایی بدجوری توی چشم می زد. مجید انتظامی (سفرسنگ، خط قرمز، اعتراض)، فریبرز لاچینی (ردپای گرگ و دندان مار)، پیمان یزدانیان (سربازهای جمعه) و کارن همایونفر (سلطان و جرم) از جمله آهنگسازان سرشناس سینمای کیمیایی اند. یعنی هیچ کدام از این چهار نفر اجازه اجرای آثارشان را به بهزاد عبدی نداده اند؟!
در پارت اول، تنها یک قطعه از موسیقی فیلم سرب ساخته مرحوم گیتی پاشایی (که موسیقی تیغ و ابریشم و گروهبان هم ساخته اوست)، یک قطعه از فیلم مرسدس ساخته مرحوم بابک بیات (که موسیقی فریاد را هم ساخته) و دوقطعه «حرف هفت تیر پر...» از فیلم رییس (فرزین قره گوزلو) و «لاله زار» از فیلم حکم (کاوه ناصحی) با آواز رضا یزدانی اجراشد و خبری از موسیقی بقیه فیلم ها و حتی ضیافت و تجارت (بهرام سعیدی)، محاکمه در خیابان (فرزین قره گوزلو) و... نبود. جالب آنکه حتی مانی رهنما نیز برای اجرای قطعه آواز مشهورش در مرسدس حضور نداشت. در پارت دوم اما، تمامی ترک های کوتاه و بلند موسیقی فیلم آخر کیمیایی - متروپل - ساخته خود بهزاد عبدی نواخته شد و یک قطعه آن را نیز رضا یزدانی خواند: همین. ترک هایی که هیچ خاطره ای در ذهن هیچ شنونده ای زنده نمی کرد و برخی قطعات از فرط کوتاهی فاصله روشن و خاموش شدن چراغ های سالن را به زیر یک دقیقه رسانده بود. همین موجب شد بسیاری سالن را ترک کنند و صدای تشویق ها به طرز معناداری کم شود. عجیب ترین بخش برنامه اما اظهار رضایت مسعود کیمیایی در پایان برنامه بود. کیمیایی از شور و شعف موجود در سالن حرف زد و این کنسرت را اولین کنسرت موسیقی فیلم به طور مستقل دانست. این در حالی است که نگارنده شخصا جناب کیمیایی را در کنسرت موسیقی فیلم که چندسال پیش شهرداد روحانی در تالار وحدت برگزار کرد، دیدم! کارهای لوریس چکناواریان و یکی دو کنسرت دیگر مختص موسیقی فیلم در ایوان شمس هم البته قابل ذکر است. مسعود کیمیایی همواره و در هر شرایطی نزد سینمادوستان احترام دارد. کاش اطرافیان او نیز این نکته را بدانند و با تدارک برنامه های ابتر و مبتدیانه اینچنینی، به شان او لطمه نزنند. شاید بهتر بود با توجه به شرایطی که برای اجرای این برنامه پیش آمد، برگزارکنندگان قید کل ماجرا را می زدند و این ایده خوب را نمی سوزاندند و اجرای آن را به فرصتی دیگر تا گرفتن اجازه اجرای تمام قطعات ماندگار فیلم های کیمیایی موکول می کردند.
 
روزنامه اعتماد، شماره 3314 به تاریخ 21/5/94، صفحه 10 (هنر و ادبیات) / لینک
   
/ 0 نظر / 100 بازدید