Image and video hosting by TinyPic

نگاهي به فيلم نامه « اين زن حرف نمي زند»

هفته نامه سروش ـ ۱۱۴۴

اين زن چرا حرف نمي زند ؟

كيوان كثيريان

نگاهي به فيلم نامه « اين زن حرف نمي زند»

 

1. چهارمين‌ فيلم‌ احمد اميني‌ را مي‌توان‌ در ردهِ آثار معمايي‌ جاي‌ داد. فيلم‌نامهِ اين‌ فيلم‌ كه‌ نام‌ چهار فيلم‌نامه‌نويس‌ را بر پيشاني‌ دارد، دربارهِ زني‌ است‌ كه‌ متهم‌ به‌ قتل‌ نامزدش‌ شده، ولي‌ حاضر نيست‌ حرفي‌ بزند. يك‌ خانم‌ وكيل‌ پي‌گير قضايا مي‌شود تا پرده‌ از واقعيت‌ برداشته‌ شود.
2. تعليق‌ مهم‌ترين‌ عنصر مطرح‌ در آثار معمايي‌ است. گره‌ يا گره‌هايي‌ در فيلم‌نامه‌ افكنده‌ مي‌شود كه‌ به‌تدريج، در طول‌ داستان‌ گشوده‌ مي‌شود. تماشاگر گره‌ها و رازهاي‌ قصه‌ را باور مي‌كند و انتظار باز شدن‌ آن‌ها را مي‌كشد. تمام‌ عناصر اصلي‌ و فرعي‌ قصه‌ بايد در خدمت‌ حل‌ معماي‌ داستان‌ باشند. روابط‌ علي‌ و معلولي‌ و انگيزه‌ها و رفتارهاي‌ نمايشي‌ شخصيت‌ها با ارتباطي‌ هماهنگ‌ پازلي‌ مي‌سازند كه‌ تكميل‌ تدريجي‌ اين‌ پازل‌ به‌ رازگشايي‌ و كشف‌ حقيقت‌ مي‌انجامد. اين‌ كشف‌ تمام‌ شيريني‌ ناشي‌ از تماشاي‌ فيلم‌هاي‌ معمايي‌ است.
3. در "اين‌ زن‌ حرف‌ نمي‌زند" مردي‌ كشته‌ شده‌ است‌ و زني‌ نامزد او، الهه‌ متهم‌ اصلي‌ اين‌ قتل‌ است. او به‌ هيچ‌ قيمتي‌ حاضر نيست‌ حرف‌ بزند. وكيل‌ او كه‌ زني‌ ميان‌سال‌ و ظاهراً باهوش‌ است، سعي‌ دارد او را به‌ حرف‌زدن‌ وادار كند. فيلم‌ اشاره‌هاي‌ آشكاري‌ به‌ دست‌ مي‌دهد تا حس‌ كنيم‌ كه‌ قاتل‌ همان‌ متهم‌ اصلي‌ است‌ (كه‌ هست!). در ميانهِ داستان، پاي‌ دو سه‌ نفر ديگر هم‌ به‌ ميان‌ مي‌آيد: دوست‌ مقتول‌ كه‌ به‌ الهه‌ علاقه‌مند بوده؛ پدرشوهر سابق‌ الهه؛ شريك‌ شوهر الهه. ولي‌ فيلم‌ به‌ سرعت‌ احتمال‌ قاتل‌بودن‌ هر يك‌ از آن‌ها را رد مي‌كند و فرصت‌ ترديد و تشكيك‌ به‌ تماشاگر نمي‌دهد، چرا كه‌ هيچ‌يك‌ از آن‌ها انگيزهِ كافي‌ براي‌ قتل‌ ندارند. به‌ اين‌ ترتيب، انگيزهِ اصلي‌ براي‌ تعليق، يعني‌ نامشخص‌ بودن‌ قاتل‌ و وجود احتمالات‌ متعدد، منتفي‌ مي‌شود و تماشاگر تا حدود زيادي‌ مطمئن‌ است‌ كه‌ قاتل‌ را از ابتدا درست‌ شناخته. پس‌ بايد منتظر چه‌ بماند؟ قرار است‌ در پايان‌ موفق‌ به‌ كشف‌ چه‌ معمايي‌ شود؟ اصلاً معماي‌ فيلم‌ چيست؟ شايد بتوان‌ گفت‌ كه‌ فيلم‌نامه‌نويسان‌ بيش‌تر به‌ چگونگي‌ قتل‌ يا چرايي‌ آن‌ نظر داشته‌اند تا تأكيد بر ايجاد تعليق‌ و ابهام‌ در شناخت‌ قطعي‌ قاتل. همين‌ تفاوت‌، عنصر تعليق‌ را در فيلم‌ به‌ شدت‌ كم‌ مي‌كند و از نيمهِ فيلم، تماشاگر بهانهِ ضعيفي‌ براي‌ پي‌گيري‌ ماجراي‌ اصلي‌ در دست‌ دارد. تنها بايد منتظر ماند و ديد كه‌ بالاخره‌ اين‌ زن‌ حرف‌ مي‌زند يا نه‌ و اگر مي‌زند، چه‌ مي‌گويد! تجاوز دوست‌ مقتول، سروش، به‌ الهه‌ و اعتياد مقتول‌ اطلاعات‌ نهايي‌ فيلم‌ است‌ كه‌ در پاسخ‌ به‌ پرسش‌هاي‌ فيلم‌ داده‌ مي‌شود.
4. انگيزهِ ارتكاب‌ رفتارها و كنش‌هاي‌ نمايشي‌ مهم‌ترين‌ عامل‌ در پذيرفتني‌شدن‌ شخصيت‌ دراماتيك‌ به‌ حساب‌ مي‌آيد. اين‌ انگيزه‌ها بايد برخاسته‌ از نيازهاي‌ نمايشي‌ و دراماتيك‌ شخصيت‌ باشد و به‌ هيچ‌ روي، تراشيدني‌ يا چسباندني‌ نيست. شخصيت‌ها بايد در حد لزوم‌ و كفايت‌ شناس‌نامه‌دار باشند و باز هم‌ در حد لزوم‌ و كفايت، به‌ تماشاگر شناسانده‌ شوند نه‌ بيش‌تر، نه‌ كم‌تر. اين‌ حد لزوم‌ و كفايت‌ را اقتضائات‌ نمايشي‌ و دراماتيك‌ تعيين‌ مي‌كند. هر شخصيت‌ به‌ اندازه‌اي‌ كه‌ در چارچوب‌ دراماتيك‌ يك‌ اثر سهم‌ و نقش‌ دارد و در خدمت‌ گره‌افكني‌ها و گره‌گشايي‌هاي‌ داستان‌ است‌ بايد مورد توجه‌ و پردازش‌ قرار گيرد نه‌ بيش‌تر، نه‌ كم‌تر.
5. شخصيت‌هاي‌ "اين‌ زن‌ حرف‌ نمي‌زند" چندان‌ در خدمت‌ باز شدن‌ گره‌هاي‌ نه‌چندان‌ كور داستان‌ نيستند. ثريا اردلان‌ وكيل‌ الهه‌ است، ولي‌ تنها در يك‌ برههِ كوتاه، نقش‌ مؤثري‌ در داستان‌ ايفا مي‌كند و در ساير اتفاقات‌ كاملاً بي‌تأثير است. اين‌ براي‌ يكي‌ از شخصيت‌هاي‌ محوري‌ يك‌ داستان‌ اصلاً امتيازي‌ به‌ حساب‌ نمي‌آيد. ثرياً در بيش‌تر مواقع، همچون‌ ما، تنها شنوندهِ اظهارات‌ اين‌ و آن‌ است‌ تا اين‌كه‌ عنصري‌ تأثيرگذار در كشف‌ حقيقت‌ باشد. او فقط‌ عامل‌ محركي‌ براي‌ الهه‌ به‌ حساب‌ مي‌آيد تا سريع‌تر حرف‌ بزند. او با ترفندي‌ ابتدايي، الهه‌ را در معرض‌ عذاب‌ و فشار وجدان‌ قرار مي‌دهد تا با زبان‌ خود شرح‌ ماوقع‌ را حكايت‌ كند. ثريا هنگامي‌ كه‌ ماني، دوست‌ مقتول، به‌ دليل‌ علاقه‌اش‌ به‌ الهه، قتل‌ را به‌ گردن‌ مي‌گيرد، الهه‌ را به‌ محل‌ مي‌آورد تا همه‌ چيز را بگويد و به‌ جنايت‌ اعتراف‌ كند، و اين‌ در حالي‌ است‌ كه‌ براساس‌ منطق‌ خود فيلم، مي‌توان‌ انتظار داشت‌ كه‌ بدون‌ ترفند خانم‌ وكيل‌ هم‌ الهه، دير يا زود و خواه‌ ناخواه، از ادعاي‌ واهي‌ ماني‌ باخبر شود و اعتراف‌ كند. پس‌ ترفند وكيل‌ تنها كاتاليزور ماجرا به‌ حساب‌ مي‌آيد و لاغير.
اما نكتهِ مهم‌ در اين‌ ميان، ابهام‌ در انگيزه‌ و دليل‌ ثريا در پي‌گيري‌ اين‌ پرونده‌ است. آيا اين‌ انگيزه‌ مالي‌ است؟ حس‌ كنج‌كاوي‌ باعث‌ اين‌ پي‌گيري‌ مي‌شود يا مسائل‌ حرفه‌اي، حس‌ همدردي‌ و دلسوزي؟ كدام‌يك؟ به‌ نظر مي‌رسد تركيبي‌ از اين‌ دلايل‌ موجب‌ پي‌گيري‌ پرونده‌ است. ثريا درگير مشكلات‌ خانوادگي‌ خود نيز هست. با پسرش‌ مشكل‌ دارد و شوهرش‌ با ترك‌ او و ترك‌ ديار، تجديد فراش‌ كرده‌ است. اما دانستن‌ اين‌ اطلاعات‌ از خانم‌ وكيل‌ چه‌ گرهي‌ را از معماي‌ اصلي‌ قصه‌ باز مي‌كند يا به‌ ياري‌ گشوده‌شدن‌ چه‌ رازي‌ مي‌آيد؟ هيچ. ثريا شخصيت‌ اصلي‌ اين‌ داستان‌ نيست، گرچه‌ به‌ ظاهر اين‌چنين‌ به‌ نظر مي‌آيد. دربارهِ او بيش‌ از حد لزوم‌ و كفايت‌ اطلاعات‌ در اختيار تماشاگر قرار مي‌گيرد و اين‌ قصه‌ را به‌ سمت‌ دو خطي‌شدن‌ سوق‌ مي‌دهد. به‌ نظر مي‌آيد يك‌ رابطهِ ظريف‌ عاطفي‌ و صميمانه‌ نيز ميان‌ او و دستيارش، محسني، برقرار است. آن‌جا كه‌ محسني‌ او را با نام‌ كوچك‌ صدا مي‌زند و با نگاهي‌ نگران‌ از او مي‌خواهد مراقب‌ خود باشد، اين‌ احتمال‌ به‌ يقين‌ بدل‌ مي‌شود.
الهه‌ احمدي‌ رازآميزترين‌ شخصيت‌ فيلم‌ است. اين‌ رازآميزي‌ از آن‌ روست‌ كه‌ در فلاش‌بك‌هاي‌ فيلم، او را در شرايط‌ و موقعيت‌هاي‌ متفاوت‌ و گاه‌ متناقضي‌ مي‌بينيم. او در ابتدا، دختري‌ معصوم‌ و بي‌گناه‌ به‌ نظر مي‌آيد، ولي‌ در شرايطي‌ نه. مثلاً آن‌جا كه‌ با شيطنت‌ و از سر بي‌صداقتي‌ و تنها به‌ خاطر پول‌ با امير، همسر اولش، رابطه‌ برقرار مي‌كند، كه‌ با صحبت‌هاي‌ بهبهاني، شريك‌ امير، و پدر امير تقويت‌ مي‌شود. او در فلاش‌بك‌ها دختري‌ شاداب، شيطان، سرزنده‌ و مصمم‌ به‌ نظر مي‌رسد، ولي‌ در دوران‌ زندان، ساكت، تودار و لج‌باز ترسيم‌ شده‌ است. همين‌ موجب‌ مي‌شود كه‌ علت‌ اين‌ سكوت‌ مهم‌ جلوه‌ كند و تماشاگر را به‌ دنبال‌ داستان، تا انتها بكشاند. دربارهِ او گاهي‌ اين‌ سؤال‌ پيش‌ مي‌آيد كه‌ واقعاً الهه‌ پاك‌ و معصوم‌ بوده‌ است. الهه‌ در انتها حرف‌ مي‌زند و به‌ تمام‌ ماجرا اعتراف‌ مي‌كند. اين‌ "حرف‌نزدن" كه‌ در طول‌ فيلم‌ اين‌قدر مهم‌ جلوه‌ داده‌ شده‌ و حتي‌ نام‌ فيلم‌ را نيز از آن‌ خود كرده، چگونه‌ به‌ يك‌باره‌ فرومي‌ريزد و نقض‌ مي‌شود؟ او حتي‌ در دادگاه‌ با وجودي‌ كه‌ مطالبي‌ خلاف‌ واقع‌ مي‌شنود، دم‌ نمي‌زند. آيا انگيزهِ حرف‌زدن‌ الهه‌ در انتها، تنها مسائل‌ انسان‌دوستانه‌ و عذاب‌ وجدان‌ است؟ آيا او مي‌خواهد از مرگ‌ احتمالي‌ يك‌ بي‌گناه، ماني، جلوگيري‌ كند؟ اين‌ احساسات‌ نيازمند يك‌ زمينه‌چيني‌ هر چند مختصر در شخصيت‌پردازي‌ الهه‌ بود كه‌ در فيلم‌ اثري‌ از آن‌ به‌ چشم‌ نمي‌خورد. او كه‌ حاضر بود بميرد ولي‌ از آنچه‌ بر او رفته‌ است‌ حرفي‌ نزد، ناگهان‌ چگونه‌ در مقابل‌ اعتراف‌ دروغ‌ ماني‌ منقلب‌ مي‌شود و تمام‌ جزئيات‌ را فاش‌ مي‌كند؟ او با اين‌ اعتراف، اعدام‌ خود و يتيم‌ شدن‌ فرزندش‌ را به‌ جان‌ مي‌خرد، چرا؟ اين‌ سؤالي‌ است‌ كه‌ پاسخ‌ فيلم‌ به‌ آن‌ كافي‌ به‌ نظر نمي‌آيد.
محسني‌ نيز شخصيتي‌ است‌ كه‌ در نقش‌ دستيار كه‌ كليشهِ هميشگي‌ فيلم‌هاي‌ كارآگاهي‌ و معمايي‌ است‌ وظيفه‌ دارد حرف‌ها و اطلاعات‌ را يا به‌ خانم‌ وكيل‌ بگويد يا از زبان‌ وي‌ بشنود تا تماشاگر نيز همگام‌ با آنان‌ در جريان‌ ماجرا قرار گيرد. محسني‌ در واقع‌ محملي‌ است‌ براي‌ انتقال‌ به‌موقع‌ اطلاعات‌ به‌ تماشاگر و عاملي‌ براي‌ آن‌كه آنچه‌ در ذهن‌ ظاهراً تحليل‌گر و بيدار خانم‌ وكيل‌ مي‌گذرد از ذهن‌ بر زبانش‌ جاري‌ شود. نشان‌ دادن‌ علاقهِ او به‌ ثريا نيز با هدف‌ عمق‌بخشيدن‌ و متفاوت‌ جلوه‌دادن‌ اين‌ شخصيت‌ انجام‌ شده‌ است.
شخصيت‌هاي‌ اضافي‌ نيز در "اين‌ زن‌ حرف‌ نمي‌زند" ديده‌ مي‌شوند. پدر مقتول‌ و مادر ثريا از اين‌ دسته‌اند. ثريا در يك‌ سكانس‌ نسبتاً طولاني‌ و مؤكد، با حيله‌ و دزدانه، وارد اتاق‌ پدر مقتول‌ مي‌شود تا از او رضايت‌ بگيرد، ولي‌ مشاهده‌ مي‌كند كه‌ اين‌ مرد هم‌ حرف‌ نمي‌زند و بيرون‌ مي‌آيد. اين‌ ماجرا همين‌جا رها مي‌شود، بي‌آن‌كه‌ پي‌گيري‌ شود و نقشي‌ در داستان‌ داشته‌ باشد. مادر ثريا نيز بي‌جهت‌ در فيلم‌ جايي‌ به‌ خود اختصاص‌ داده‌ و حداكثر كاركرد وجودي‌اش‌ اين‌ است‌ كه‌ ثريا بتواند بگويد همسرش‌ در اروپا ازدواج‌ مجدد كرده‌ همين!
ماني‌ و سروش‌ و بهروز سه‌ شخصيت‌ ديگر فيلم‌ هستند كه‌ مستقيماً در معما نقش‌ ايفا مي‌كنند. بهروز، همان‌ جوان‌ مقتول، به‌ الهه‌ دل‌ مي‌بندد و جمع‌ رفقا را ترك‌ مي‌گويد. او ظاهراً در ابتدا با دريدگي‌ سعي‌ در به‌ دام‌ انداختن‌ الهه‌ دارد، ولي‌ به‌تدريج‌ به‌ او علاقه‌مند مي‌شود و به‌ كمك‌ خواهرش‌ او را به‌ عقد خود درمي‌آورد. ماني‌ با وجود علاقه‌ به‌ الهه، مورد توجه‌ او قرار نمي‌گيرد و تحت‌الشعاع‌ شخصيت‌ بانفوذتر و برجسته‌تر بهروز واقع‌ مي‌شود. او و سروش‌ به‌ خاطر علاقه‌ به‌ بهروز و جمع‌ سه‌ نفرهِ رفيقانه‌شان‌ از اين‌ پيشامد دل‌ خوشي‌ ندارند. ماني‌ حس‌ حسادتش‌ نسبت‌ به‌ بهروز تحريك‌ مي‌شود، ولي‌ در زمان‌ حياتش، اقدامي‌ عليه‌ او انجام‌ نمي‌دهد. گرچه‌ ماني‌ در دادگاه‌ سعي‌ مي‌كند با تخريب‌ بهروز، وضعيت‌ خود را در نظر الهه‌ بهبود بخشد، به‌ دليل‌ اطلاعات‌ ناقصش‌ دربارهِ ارتباط‌ بهروز و الهه، "سوتي" مي‌دهد و كاملاً از گردونه‌ خارج‌ مي‌شود. او گرچه‌ قاچاق‌فروش‌ است، به‌ خاطر نجات‌ الهه‌ و فرزندش‌ مي‌خواهد خود را فدا و شايد تطهير كند و قتل‌ را برعهده‌ بگيرد. او يك‌بار نيز به‌ خاطر الهه، در ماشين‌ صاحب‌خانهِ الهه‌ كه‌ مزاحم‌ او مي‌شود، مواد مخدر مي‌گذارد و او را به‌ چنگ‌ پليس‌ مي‌اندازد. اما سروش‌ كه‌ از دل‌بستگي‌اش‌ به‌ بهروز مي‌گويد، با معتاد كردن‌ بهروز مي‌خواهد او را از الهه‌ بگيرد و تاوان‌ آن‌ را نيز با تجاوز به‌ الهه‌ از او مي‌ستاند.
نيايش‌ (خواهر بهروز)، بهبهاني، امير، پدر امير و صاحب‌خانهِ الهه‌ هر يك‌ به‌ عنوان‌ آدم‌هاي‌ مؤثر بر ماجرا، بخشي‌ از اطلاعات‌ مكتوم‌ را منتقل‌ مي‌كنند و جز به‌ قدر كفايت‌ و لزوم، به‌ آن‌ها پرداخته‌ نشده‌ است. اما پسر خانم‌ وكيل‌ در دل‌ همان‌ داستان‌ فرعي‌ زندگي‌ شخصي‌ ثريا جاي‌ دارد. پرداخت‌ اين‌ شخصيت‌ صرفاً به‌ پررنگ‌ شدن‌ داستان‌ فرعي‌ مي‌انجامد و كار كردي‌ در حل‌ معما ندارد. حتي‌ زماني‌ كه‌ او پيغام‌ تلفني‌ محسني‌ را به‌ ثريا نمي‌رساند، تأثيري‌ در اصل‌ ماجرا برجاي‌ نمي‌گذارد. او به‌ پدرش‌ كه‌ ايران‌ را ترك‌ كرده، علاقه‌مند است‌ و با كار كردن‌ زياد مادرش‌ و بي‌توجهي‌ او به‌ خودش‌ مشكل‌ دارد. لج‌باز است‌ و مدام‌ مادر را تهديد مي‌كند كه‌ پيش‌ پدر خواهد رفت، اما مادرش‌ را هم‌ دوست‌ دارد و براي‌ او جشن‌ تولد مي‌گيرد و به‌ رستوران‌ مهمانش‌ مي‌كند و دارد مرد مي‌شود همين!
6. ماجراهاي‌ فرعي‌ نيز در فيلم‌ كم‌ نيستند. علاوه‌ بر ماجراي‌ زندگي‌ ثريا، جريان‌ پدر مقتول‌ و اختصاص‌يافتن‌ دقايقي‌ از زمان‌ فيلم‌ به‌ او، بي‌آن‌كه‌ اطلاعات‌ تازه‌اي‌ منتقل‌ شود و هم‌چنين‌ جريان‌ چاقوخوردن‌ ثريا، از ديگر ماجراهاي‌ فرعي‌ فيلم‌نامه‌ است. گويا نويسندگان‌ با پرداختن‌ بيش‌تر به‌ زندگي‌ شخصي‌ ثريا قصد مقايسهِ او با الهه‌ را داشته‌اند، به‌ گونه‌اي‌ كه‌ گاه‌ قرينه‌سازي‌هايي‌ هم‌ صورت‌ مي‌گيرد. مثلاً در قضيهِ چاقو خوردن‌ ثريا در خيابان‌ كه‌ در نيمه‌هاي‌ شب‌ اتفاق‌ مي‌افتد، به‌ نظر مي‌رسد سعي‌ شده‌ زخم‌ ظاهري‌ صورت‌ ثريا در كنار زخم‌ دروني‌ روح‌ الهه‌ قرار گيرد. زخم‌هايي‌ كه‌ هر دو بر اثر رفتار ظالمانه، بي‌منطق‌ و خودخواهانهِ مردان‌ پديد آمده‌اند و هر دو زخم‌ نيز بايد پنهان‌ شوند. ظاهراً بايد به‌ اين‌ نتيجه‌ رسيد كه‌ زندگي‌ ثريا شكل‌ ديگري‌ از زندگي‌ الهه‌ است. البته‌ در پايان‌ فيلم‌نامه، مردي‌ ديگر يك‌ زخم‌ نيز بر روح‌ ثريا وارد مي‌آورد كه‌ همانا ازدواج‌ مجدد همسر اوست.
7. در "اين‌ زن‌ حرف‌ نمي‌زند" معضلات‌ اجتماعي‌ نيز به‌ نوعي‌ نقد مي‌شود. اعتياد، برج‌سازي، وفور مواد مخدر، آدم‌هايي‌ كه‌ به‌ سرعت‌ ميليونر مي‌شوند، تازه‌ به‌ دوران‌ رسيده‌ها، فساد اخلاقي‌ برخي‌ مردان، ناامني‌ شب‌هاي‌ تهران، مشكلات‌ متعدد زنان‌ بيوه‌ در اجتماع‌ و... از معضلاتي‌ هستند كه‌ در فيلم‌ مورد اشاره‌ قرار مي‌گيرند. در لايه‌هاي‌ زيرين‌ فيلم‌نامه‌ به‌ نظر مي‌رسد كه‌ به‌ انگيزهِ قتل، سعي‌ شده‌ مشكلات‌ آدم‌ها و كنش‌ها و واكنش‌هاي‌ آن‌ها در شرايط‌ متفاوت‌ و گوناگون‌ زندگي‌ مورد توجه‌ قرار گيرد.
8. پايان‌ ماجراي‌ فيلم‌ با اعتراف‌ صريح‌ الهه‌ و بازسازي‌ صحنه‌ قتل‌ شكل‌ مي‌گيرد. ظاهراً الهه‌ بالاخره‌ "حرف‌ مي‌زند" (گرچه‌ حرف‌زدن‌ او تنها با ديدن‌ تصاوير به‌ ما منتقل‌ مي‌شود)، اما سؤال‌ انتهايي‌ محسني‌ از ثريا ذهنيت‌ ما را در مورد حقيقت‌ ماجرا و قطعيت‌ اين‌ اعترافات‌ كمي‌ قلقلك‌ مي‌دهد. او مي‌پرسد: "تو حرف‌هاش‌ رو باور كردي؟" و اين‌ يعني‌ مي‌توان‌ به‌ درستي‌ حرف‌هاي‌ انتهايي‌ الهه‌ هم‌ شك‌ كرد. همين‌ موجب‌ مي‌شود كه‌ پرونده‌ در ذهن‌ تماشاگر باز نگه‌ داشته‌ شود.
گفتار متن‌ انتهايي‌ ثريا روي‌ تصوير الهه‌ و فرزندش‌ در ميان‌ انبوه‌ جمعيت‌ در خيابان‌ و دادن‌ برخي‌ اطلاعات‌ نظير سرنوشت‌ ماني‌ و سروش، جلب‌شدن‌ رضايت‌ خانوادهِ مقتول‌ و آزادي‌ الهه، و اعلام‌ اين‌كه‌ "خسته‌ام!"، حداقل‌ با منطق‌ روايي‌ خود فيلم‌نامه‌ همخواني‌ ندارد. كل‌ فيلم‌ را ما از ديد داناي‌ كل‌ ديده‌ايم، ولي‌ حالا ثريا اين‌ جملات‌ را خطاب‌ به‌ چه‌ كسي‌ مي‌گويد؟ چرا به‌ ما؟ ما كه‌ از ابتداي‌ فيلم‌ مخاطب‌ ثريا نبوده‌ايم‌ و ثريا نيز در نقش‌ راوي‌ داستان‌ عمل‌ نكرده‌ است!

      
           

 

کیوان کثیریان
مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin

صفحه نخست
آرشیو وبلاگ
پست الكترونيك

کیوان کثیریان


نویسندگان


آرشیو مطالب گذشته
بهمن ٩٥
دی ٩٥
آذر ٩٥
آبان ٩٥
مهر ٩٥
شهریور ٩٥
امرداد ٩٥
تیر ٩٥
خرداد ٩٥
اردیبهشت ٩٥
فروردین ٩٥
اسفند ٩٤
بهمن ٩٤
دی ٩٤
آذر ٩٤
آبان ٩٤
مهر ٩٤
شهریور ٩٤
امرداد ٩٤
تیر ٩٤
اردیبهشت ٩٤
فروردین ٩٤
اسفند ٩۳
بهمن ٩۳
دی ٩۳
آذر ٩۳
آبان ٩۳
مهر ٩۳
شهریور ٩۳
امرداد ٩۳
تیر ٩۳
خرداد ٩۳
اردیبهشت ٩۳
فروردین ٩۳
اسفند ٩٢
بهمن ٩٢
دی ٩٢
آذر ٩٢
آبان ٩٢
مهر ٩٢
شهریور ٩٢
امرداد ٩٢
تیر ٩٢
خرداد ٩٢
اردیبهشت ٩٢
فروردین ٩٢
اسفند ٩۱
بهمن ٩۱
دی ٩۱
آذر ٩۱
آبان ٩۱
مهر ٩۱
شهریور ٩۱
امرداد ٩۱
تیر ٩۱
خرداد ٩۱
اردیبهشت ٩۱
فروردین ٩۱
اسفند ٩٠
بهمن ٩٠
دی ٩٠
آذر ٩٠
آبان ٩٠
مهر ٩٠
شهریور ٩٠
امرداد ٩٠
تیر ٩٠
خرداد ٩٠
اردیبهشت ٩٠
فروردین ٩٠
اسفند ۸٩
بهمن ۸٩
دی ۸٩
آذر ۸٩
آبان ۸٩
مهر ۸٩
شهریور ۸٩
امرداد ۸٩
تیر ۸٩
خرداد ۸٩
اردیبهشت ۸٩
فروردین ۸٩
اسفند ۸۸
بهمن ۸۸
دی ۸۸
آذر ۸۸
آبان ۸۸
مهر ۸۸
شهریور ۸۸
امرداد ۸۸
تیر ۸۸
خرداد ۸۸
اردیبهشت ۸۸
فروردین ۸۸
اسفند ۸٧
بهمن ۸٧
دی ۸٧
آذر ۸٧
آبان ۸٧
مهر ۸٧
شهریور ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
امرداد ۸٦
خرداد ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
فروردین ۸٥
اسفند ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
آبان ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤
اردیبهشت ۸٤
فروردین ۸٤
اسفند ۸۳
بهمن ۸۳
دی ۸۳
آبان ۸۳
شهریور ۸۳
امرداد ۸۳
تیر ۸۳
خرداد ۸۳
اردیبهشت ۸۳
فروردین ۸۳
دی ۸٢
آذر ۸٢
آبان ۸٢
مهر ۸٢
شهریور ۸٢
امرداد ۸٢
تیر ۸٢
خرداد ۸٢
اردیبهشت ۸٢
اسفند ۸۱
بهمن ۸۱
دی ۸۱
آذر ۸۱
آبان ۸۱


Baznegar

لینک دوستان
لینک دوستان

فلوت سحرآمیز
کنسروحرفهاي من. نسیم قاضی زاده
صفحه اول مهم ترين روزنامه های جهان
چسب‌زخم - هادی‌مقدم‌دوست
باز نگار
کافه سايبر
فيلم نيوز
فیلمدونی
سي نت
آدم برفی ها
30 نما
سوره سينما
ایران فستیوال
سایت سینمایی پرشین استار
سينماي ما
اخبار هالیوود
قديمي ها
مرده نگار - عباس حبیبي
زن نوشت - پرستو دوکوهکی
کادوس - محمد مطلق
مجله فیروزه
مجله سی نت
خوشبختی...- محمدصالح‌علا
هفتان
بالاترین
تادانه - يوسف عليخاني
کافه انار - باقر تهرانی
لولیان - ليلي نيکونظر
روزانه - مهران بهروز فغانی
آزاده سهرابي
ايستگاه - رضا ولی زاده
آقازاده
چرک نويس - ندادهقانی
خبرنگار
هنوز
امیر مهدی حقیقت
خبرنگار ۲
یادداشت‌های‌نیک‌آهنگ کوثر
آق‌بهمن - بهمن‌دارالشفايی
media-beat - محمد‌رضا‌نوروز‌پور
حسن سربخشيان
مثل همه - يگانه خدامي
فيلم باز
نقطه، سرخط - شیما انتظاری
تحریریه خاموش -احمد جلالی
بهنام قلی‌پور
کافه تيتر - بهنام‌قلی‌پور.بی‌تاصالحی
محمدرضا شاهرخی نژاد
وب فتو -محمد توکلی
گرگ صابونی - مریم پالیزبان
بهروز مهری
حسن سربخشيان
علی آقاربيع
دجاوو - الهام طهماسبی
مسعود ده نمکی
نگاتیوهای سپید- احمد صبریان
طراحی گرافیک - علی بنام
گرگ بیابان - حسام مقامی کیا
ته خط - خسرو نقیبی
سیم آخر - حسین وحدانی
دل نوشته ها - امید نجوان
شُمال از شُمالِ غربی - محسن آزرم
کادوس - محمد مطلق
طراح گرافیک - حسین توکلی
عبور - چیستا یثربی
کبریا - چیستا یثربی
نقد فیلم - بهزاد دوران
مستغاثی دات کام - سعید مستغاثی
جن و پری
کوچه فرهنگ - سیدرضاصائمی
7تیر دات کام
سینمای ایران و جهان - امیررضا نوری پرتو
ماه هفت شب - بهاره رهنما
يادداشت هاي بي مخاطب - امید توشه
روزی روزگاری - حسن معظمی
خنده و فراموشی - ترانه عليدوستی
کلبه - شیده لالمی
مسعود بهنود
دکتر یونس شکرخواه
رو در رو - دکتر احمد توکلی
دکتر حسن نمك‌دوست
آخرین سکانس - فرهاد خالدار
فروغ من - ایلیا محمدی نیا
ماهی سیاه کوچولو - ساناز اقتصادی نیا
کافه وطن - بهنام صابر نعمتی
قلم های سرخ - امیر لعلی
غزلداستان - محسن فرجی
حرفه خبرنگار - فهیمه خضر حیدری
کتابخانه کوچک من
حرفهای یک جو
خرده خواب های خراب - مسعود بهارلو
سینما-امروز - محمد محمدیان
عشق سال های وبا - محمدعلی سعیدی
قلم های سرخ - امیر لعلی
ناصرمردانی
خبرآنلاین
برخورد خيلي نزديك - اسماعیل میهن دوست
سینما- محمد قنبری
سینما و دیگر هیچ
یک منتقد سینمای بیکار
دکتر سلام



لینک های روزانه
لینک های روزانه

ليست وبلاگ ها
قالب هاي وبلاگ
فناوری اطلاعات
تفريحات اينترنتي
پردیس من


آمار وبلاگ




  RSS 2.0